Son İki Gün ve İnanmak…

YGS’ye son iki gün diyebiliriz artık. Zaman bitti. Çalışanlar emeğinin karşılığını, çalışmayanlar ise elinin körünü alacaklar. Bu daha iyi bir şekilde nasıl anlatıla bilinir ki?
Sonuç ortada çalışan adam için gerektir ki; sınavından iyi puan alır. (Sonraki sınava ister girsin, ister girmesin.) İstediği bölüme gider.
Çalışmayan insan için bu böyle değil tabi. Çalışmadığı için yeterli puan alamayacak. Ortada kalacak.
Yazımdaki amaç bunu size anlatmak değil tabi. Buradaki herkes bunları biliyor zaten.

Amacımız; ailemizin bize olan güven duygusunu karşılayabilmek. Bizim için verdikleri emeği onlara saygı ve sevgi ile geri verebilmek.

İki gün sonraki sınav için ailemiz bir çoğumuzu dershaneye göndermiştir veya özel ders imkanı sunmuştur. Siz odanızda ders çalışırken anneniz veya babanız odanızdan içeri bakıp yüzündeki o mutluluğu size yansıtmıştır. Onların yüzündeki bu ifadeyi siz de bilirsiniz ki bu mutluluktur. Sizde onlara bakar ve gülümsersiniz. Bu bir birliktelik göstergesidir. Siz önünüzdeki sınav için çalışırsınız onlar da sizin hayattaki sınavınız için size yardımcı olurlar. Şimdi bunu nasıl karşılayacağımıza bakalım.
Bunu bir örnekle daha iyi açıklayacağımı zannediyorum. Bir arkadaşınız size o özel gününüzde bir şeyler almıştır. Sizde onun bu nezaketli davranışı için bir şeyler yapmak istersiniz. O kişi arkadaşınızdır. Bu sınavda sana destek verenler senin ailen ve sen bu insanlara daha iyisini vermek zorundasın. Bu ister şimdi olsun ister ilerde. Ama bu sınav için karşılığını kesinlikle vermelisin. Sınava girerken bunu da göz önünde bulundurmalısın. Ha sınavın kötü geçer veya geçmez bu maratonda onları da gururlandırmalısın.

Eğer ben çok stresliyim diyorsan. Stres sınavda da seni rahat bırakmaz. Rahat olmalısın. Şimdi belki dersin “Bunu herkes söylüyor ama nasıl yapacağımızı kimse söylemiyor.”diye. Ben sana bunu da söyleyeyim. Düşünmelisin, dikkat etmelisin sen artık yetişkin birey olma yolundasın. Küçük, korkak, kendini yetersiz gören biri değilsin. O çocukluğumuzda idi. Artık büyüdün. Uyan. Önünde üstünden atlaman gereken bir duvar var. Ve sen bunu yapabilirsin ben buna inanıyorum. Benim inanamam seni çok az destekler belki ama senin arkanda ailen var. Onlarda inanıyorlar. Herkes inanır da sen inanmaz isen ne o duvarı geçebilirsin ne de insanların sana olan inançlarını destekleye bilirsin. Koşarsın ve duvara toslarsın. Herkesin inandığı gibi seninde başarabileceğine inanman lazım yoksa bir adım bile ilerleyemezsin. Bu sana bağlı inan, güçlü ol, gir ve çık. Her şey sende biter.
Bunu gibi daha çok sınav var. Herkesin ve benimde dediğim gibi: Hayırlısı olsun İnşallah. Herkese başarılar dilerim… 🙂

Ve haberiniz olsun “İnanmak” hayat dersidir.

2 thoughts on “Son İki Gün ve İnanmak…

Bir Cevap Yazın