Hastahaneden Hatıra – Yuvaya Dönüş

Tarih : 2009 temmuzu 28. günü.

Ameliyat için hastahaneye gider.
Tetkikleri yaptırır.
Odasını gösterirler.
Uzun beklemeden sonra uyuya kalır.
O tam uykuya dalınca hemşire gelir uyandırır.
Hemen ameliyat elbisesini giydirirler ve -1. kattaki ameliyathaneye iner.
Bekler kapıda ne olacağını bilmeden, bekleme uzun sürer sonunda içeri girer.
Etraf bir gariptir sanki son bir yolculuğa gidiyormuş gibi bir hisle yatar.
Ve son konuşmasını doktorla yapar ;

-Şimdi narkozu veriyorum az sonra güle güle git diyeceğim.
-Tamam ben hazırım.
-Geliyor. Genzinde biraz sızıntı hissedebilirsin.
-Sadece kolumda biraz soğukluk hissediyorum
-Olabilir.
-Kafan gidiyor mu?
-Evet başlıyoruz der. Ve kafası gider. Artık narkozu yemiş şekilde yatıyordur.

Ameliyat başarılı geçmiştir.
İkinci bir kasık fıtığı ameliyatı geçirmiş bir şekilde asansörle yukarı çıkarken hala narkozun etkisi geçmemiştir.
Odaya gidene kadar ” Allâhu Ekber ” diye bağırmıştır.
Kendisi bağırdığını tam hatırlamıyor.
Hemşireler böyle bir olaya şahit olunca şaşkınlıktan sadece ” Maşallah ” demişler.
O habersiz olarak içten gelen bir sesle uyanmıştır.
Yaklaşık bir saat sonra narkozun etkisi yavaş yavaş geçmeye başlamıştır.
Uyanıktır fakat gözlerini hala tam açamıyordur.
Bir 30 dakika sonra artık gözlerini rahatça açabiliyordur.
Bir sızıntı var. Tam belli değil. ” Nereden geliyor ? ” derken.
Babası , halası ve iki tanede abisi ziyaretine gelmiştir.
Artık tam olarak uyanıktır.
Hemşire gelip en fazla acı veren yerden ağrı kesiciyi vurur hala yataktadır. Ameliyat elbisesi ile yatakta yatıyordur.
3 saat sonra kalkar ayaklanır. yürümeye çalışır kafa yerindedir ama başı dönüyordur.
Gelip gideni akşama kadar hiç bitmez.
Akşamleyin iki arkadaşı ona çiçek getirmişlerdir. Çok sevinmiştir. Hemen onlardan sonra abileri gelmiştir.
Abileri gidince hemşire gelir bir iğne daha vurur. Antibiyotik
Sonra hemşirenin izni ile ayağa kalkar. Arkadaşlarıyla yürüme çalışması yapar.
Yatakta daha rahat olduğunu anlar ve yatağa geri döner.
Annesiyle sohbet ederek geceye ulaşır.
Sabah kalkar. Babası gelmiş, aşağıda onları beklemektedir.
Arabaya biner ve eve gelir. Evet artık yuvaya geri dönmüştür. Ve anlar ki aile herşeyin başında geliyordur.
Şimdi diyeceksiniz ” Bu nereden çıktı? ” bende diyeceğim ” İçimden bir an çıktı.”
Artık evdeyim, yuvadayım, geri döndüm. 🙂
Nedense bu şekildeki anlatım tarzını daha çok seviyorum.
Hastaneye gelince güzeldi, rahattı, çok iyiydi.

Bir Cevap Yazın